Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Ο Μπάνε, ο Μάικλ και ο Μήτσος!

Οι Κινέζοι έλεγαν ότι μια φωτογραφία αξίζει χίλιες λέξεις, αλλά ο Βασίλης Σκουντής, σε πείσμα της φλυαρίας του, δεν τις πλησίασε καν. Του έφταναν και του περίσσευαν κιόλας 705 (μετρημένες μία προς μία) για να γράψει την ιστορία όχι μίας αλλά τριών παρεμφερών φωτογραφιών…

Nova 21 casino

Έβλεπα από νωρίς σήμερα το πρωί μια φωτογραφία με τον Διαμαντίδη σωριασμένο ανάσκελα στο παρκέ να ατενίζει προς το... άπειρο και αναφώνησα με όλο μου τον αυθορμητισμό «μπράβο στον συγγραφέα». Ή μάλλον, «μπράβο στον καλλιτέχνη», που δεν είναι άλλος από τον Γιώργο Ματθαίο (του πρακτορείου Intime Sports) και ασφαλώς δικαιούται το βραβείο για τη φωτογραφία της χρονιάς.

Τη βλέπετε κιόλας φάτσα κάρτα σε αυτό το κείμενο, οπότε η δική μου λεζάντα είναι περιττή...

Με τη σημειολογική μανία που με κυριεύει, το έψαξα το θέμα και  έχω μερικές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες: λοιπόν, η φωτογραφία τραβήχτηκε από την ασύρματη κάμερα που έχει τοποθετήσει ο Γιώργος πάνω στην μπασκέτα του ΟΑΚΑ και απαθανατίζει μια σκηνή η οποία εκτυλίχθηκε στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου. Η αντίδραση του αρχηγού του Παναθηναϊκού δεν προέρχεται από την κόπωση ούτε από την ανακούφιση για τη μεγάλη νίκη, στο στιλ, «νυν απολύοις τον δούλον Σου, Κύριε», άλλωστε μια τέτοια αντίδραση είναι εντελώς ασύμβατη με τον μετρημένο χαρακτήρα του Διαμαντίδη.

«Τη φωτογραφία την τράβηξα ακριβώς μόλις ακούστηκε η κόρνα της λήξης του πρώτου ημιχρόνου και το εντυπωσιακό στοιχείο της πέρα από τον σωριασμένο Διαμαντίδη είναι το απόλυτο κενό που υπάρχει γύρω του», μου είπε ο Γιώργος Ματθαίος. Και συνέχισε: «Στην τελευταία φάση του ημιχρόνου ο Διαμαντίδης έκανε λάθος και βούτηξε προσπαθώντας να σώσει τη χαμένη μπαλιά. Αμέσως μετά γέμισε το... πλάνο, διότι τον πλησίασαν οι συμπαίκτες του και ο Ομπράντοβιτς, μάλιστα θυμάμαι ότι πρώτος έφτασε εκεί ο Φώτσης, για να τον σηκώσουν και να τον παρηγορήσουν».

Δεν έχω ιδιαίτερες καλλιτεχνικές ανησυχίες, αλλά ακόμη και διά γυμνού οφθαλμού η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι θέαμα αλλά και θέμα, που πάντως δεν καταγράφεται για πρώτη φορά στα μπασκετικά χρονικά. Ανατρέχοντας στο παρελθόν θυμάμαι τουλάχιστον άλλες δύο παρεμφερείς σκηνές και αντιδράσεις, οι οποίες ωστόσο υπήρξαν πολύ πιο φορτισμένες από συγκινησιακής πλευράς...

  • Ο πρώτος παίκτης που είδα να πέφτει με πάταγο κάτω (αλλά μπρούμυτα, όχι ανάσκελα όπως ο Διαμαντίδης) και να οδύρεται είναι ο Πρέλεβιτς αμέσως μόλις ήχησε η κόρνα της λήξης στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων (Ρεάλ Μαδρίτης-ΠΑΟΚ 65-63) τον Μάρτιο του 1992 στο «Palais de Bealieu» της Ναντ. Στην προτελευταία φάση του αγώνα ο Μπάνε είχε πετύχει ένα ασύλληπτο τρίποντο από τα δέκα μέτρα, αλλά στην επόμενη φάση ο Φασούλας και οΜπουντούρης δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν στην επαναφορά, παρενέβη ο Ρίκι Μπράουν, έκλεψε την μπάλα και στην εκπνοή εκτέλεσε εν ψυχρώ τον ΠΑΟΚ.

Ο εκ γενετής ψύχραιμος (σε σημείο ώρες ώρες να θεωρείται αναίσθητος) Πρέλεβιτς δεν άντεξε το σοκ και με το που είδε την μπάλα στο καλάθι, έπεσε τάβλα κάτω και βίωσε μονάχος το απόλυτο δράμα...

  • Δύο χρόνια αργότερα επαναλήφθηκε η ίδια σκηνή στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, αλλά σε πολύ πιο κλειστό περιβάλλον και μνημονεύεται στα χρονικά του παγκοσμίου αθλητισμού ως  η επιτομή της χαρμολύπης και του προσωπικού ξεσπάσματος. Ήταν Ιούνιος του 1996, μόλις είχε λήξει ο έκτος τελικός του ΝΒΑ, οι Μπουλς πανηγύριζαν τη νίκη με 87-75 επί των Σουπερσόνικς, το 4-2, την επιστροφή τους έπειτα από δύο χρόνια στο θρόνο και τον τέταρτο τίτλο τους και με το που γύρισαν, εστεμμένοι πλέον, στα αποδυτήρια του United Center ο Τζόρνταν δεν άντεξε κι άφησε την πίεση, τη συγκίνηση και τα έντονα συναισθήματα να αποδράσουν από μέσα του...

Λουσμένος από τη σαμπάνια, λυτρωμένος μετά την πρώτη απόσυρση και το «Ι am back», ο Air μπήκε πρώτος στα αποδυτήρια, ενώ οι συμπαίκτες του, ο Φιλ Τζάκσον και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας που ακολούθησαν, έγιναν μάρτυρες μιας σκηνής που προκαλούσε σοκ: ο Tζόρνταν ήταν ξαπλωμένος μπρούμυτα και έκλαιγε με λυγμούς αποτίοντας φόρο τιμής και μνήμης στον πατέρα τουΤζέιμς Τζόρνταν, που είχε βρεθεί δολοφονημένος πριν από τρία χρόνια σε μια ερημική περιοχή του Λάμπερτον στη Βόρεια Καρολίνα. Ο διάολος το 'χε φέρει, εκείνη τη μέρα (16 Ιουνίου) να είναι η Γιορτή του Πατέρα!

  • ΥΓ. Με τέτοιες τρομερές συγκινήσεις που προκαλεί και τόσες δυνατές εικόνες τις οποίες παράγει, όντως ο αθλητισμός είναι... άτιμο πράγμα! Απλώς σκέπτομαι ότι ευτυχώς που υπάρχουν οι φωτογράφοι για να απαθανατίζουν αυτές τις μοναδικές στιγμές και να τις καταχωρούν ως ανεξίτηλες στην ιστορική μνήμη...
gazzeta.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Προσαρμοσμένη αναζήτηση